Przez ponad 30 lat obserwowania różnych zwierzątek wokół i na rzece Wadąg, nauczyliśmy się wiele o świecie wokół nas. Świat się zmienia. Przez wiele lat obserwowaliśmy kormorana, rodzinę łabędzi, różne kaczuszki, wiele fruwających, śpiewających ptaków, jaszczurki wiewiórki…………….. W tym roku …..blisko naszej działki….zadomowiła się czapla siwa.
Czapla siwa uwielbia zjadać ryby, chociaż nie pogardzi myszą, królikiem, małym zającem, jakimś ptakiem lub innym stworzeniem.
Dorasta do około 90 cm długości ciała i osiąga rozpiętość skrzydeł 1,6 – 1,9 m. Jak sama nazwa wskazuje jest siwa, czyli ma dużo szarego w swoim upierzeniu, zwłaszcza grzbiet, a także pokrywy skrzydłowe. Jej głowa jest biało czarna, podobnie z szyją, którą pokrywają jest białe pióra z czarnymi plamkami, regularnie, podłużnie ułożonymi. Od dzioba przez oczy przebiega czarne pasmo, które przedłuża się w długie czarne piórko, tym dłuższe, im osobnik starszy, a także w zależności od tego do jakiej płci należy dany osobnik. Podczas lotu ptak zgina szyję w charakterystyczny sposób, tworząc układ przypominający „S”. Jej długa szyja ma bardzo dobrze rozbudowany układ mięśniowy oraz stawy, które zapewniają jej elastyczność oraz giętkość. Bez wątpienia to bardzo ważna cecha umożliwiająca polowanie na szybkie, zwinne, a także chowające się pośród zarośli ofiary oraz te skrywające swoje oblicze pod taflą wody. A polowanie na ryby, to naprawdę trudne zadanie, które wymaga połączenia ze sobą kilku cech. Szybkości, dobrego wzroku, cierpliwości. Tego czapli nie brakuje. Zazwyczaj ptaki te polują w pojedynkę, przez co są bardzo ostrożne, a zbliżenie się doń to nie lada wyzwanie.
Dlaczego? Na widok dwunożnej istoty ptak znika, podrywa się do lotu i jedyne co po sobie zostawia, to niezbyt przyjemny kleks, czyli odchody. W każdej sytuacji wywołującej stres to odruch bezwarunkowy. Czasami jednak, niektóre czaple decydują udawać niewidoczne. Jak wtedy wyglądają? Przystają na brzegu, na jednej nodze, są napuszone, chowają głowy w pióra i odpoczywają. Od czasu do czasu wyciągają jedno oko, by zobaczyć co się dzieję w okolicy, a w razie niebezpieczeństwa odpowiednio zareagować. Kolejną ważną cechą, która pozwala czapli polować są jej długie nogi. Gdyby nie one, ptak nie mógłby wchodzić z powodzeniem do wody, nieco głębszej niż przeciętni przedstawiciele tej gromady zwierząt, i nie mógłby tak dobrze chwytać w swój długi dziób ryb. No właśnie – dziób. Już kilka razy to hasło przewijało się w powyższym tekście. W przypadku czapli siwej ma ogromne znaczenie, a nawet powiedziałbym kluczowe. Nie ma chyba lepszego określenia na tę część ciała, jak urządzenie do zabijania ryb oraz kaleczenia przeciwników. Niejeden przekonał się, że czapla potrafi krzywdę zrobić, a jeśli chodzi o celowanie w oczy, to z tym nie ma najmniejszego problemu. Bardziej celnego stworzenia trudno szukać. Czaszka mierzy około 160 – 165 mm, z czego na dziób przypada od 111 do 125 mm, czyli zdecydowana większość! Niemal 60-70% długości czaszki stanowi właśnie ta struktura. Pokryty pochwą rogową przybiera żółtą barwę. Ma podłużny, ostry, spiczasty kształt, co zdecydowanie ułatwia wykonanie zadania.
„Nasza czapla” zerwała się do lotu jak zobaczyła Tolka Leszczyńskiego, który robił zdjęcia.